Kariera polityczna
Po studiach Saakaszwili praktykował w nowojorskiej kancelarii Patterson, Belknap, Webb & Tyle.

W 1995 roku powrócił do Gruzji i wstąpił Związku Obywatelskiego popierającego prezydenta Eduarda Szewardnadze. Trzy lata później został szefem klubu poselskiego Związku Obywatelskiego.

W 2000 roku prezydent Szewardnadze powołał go na stanowisko ministra sprawiedliwości. Saakaszwili wypowiedział bezpardonową walkę nadużyciom popełnionym przez kolegów z rządu. Po roku zrezygnował z tej funkcji oraz wystąpił ze Związku Obywatelskiego. Przeszedł do opozycji i założył Ruch Narodowy. Już w następnym roku jego partia wygrała wybory samorządowe w Tbilisi w 2002.

Wraz z Zurabem Żwanią i Nino Burdżanadze przewodził tzw. "rewolucji róż", która doprowadziła 23 listopada 2003 roku do bezkrwawego obalenia prezydenta Eduarda Szewardnadze, "patriarchy" gruzińskiej polityki, który rządził krajem łącznie przez 24 lata. Saakaszwili zwyciężył w wyborach prezydenckich w styczniu 2004 roku, uzyskując ponad 96 proc. głosów.

25 listopada 2007 roku formalnie ustąpił z urzędu i przestał pełnić funkcje głowy państwa, jednak od razu rozpoczął kampanię prezydencką. Władze Gruzji zdecydowały się na rozpisanie wcześniejszych wyborów po gwałtownych protestach opozycji i wprowadzeniu w kraju stanu wyjątkowego. Przeciwnicy byłego prezydenta przypisują mu odpowiedzialność za rozpanoszoną korupcję i spadek poziomu życia. Saakaszwili, który objął władzę w następstwie bezkrwawej "rewolucji róż" w 2003 roku, uważa te zarzuty za bezpodstawne.

6 stycznia 2008 r. Saakaszwili został ponownie wybrany prezydentem Gruzji, uzyskując ponad 53 proc. głosów w pierwszej turze głosowania.

Postrzegany jest jako polityk silnie prozachodni, a sam deklaruje, że jego celem jest członkostwo Gruzji w NATO i Unii Europejskiej.

Ukończył prawo na Uniwersytecie Kijowskim oraz na nowojorskim Uniwersytecie Columbia