LUDZIE WPROST

ANKIETA

Jaki wynik osiągnie reprezentacja Polski w czasie Euro 2012
	Przegramy wszystkie mecze
	Odpadniemy w fazie grupowej
	Wyjdziemy z grupy
	Dojdziemy do półfinału
	Zagramy w finale
	Polska będzie mistrzem Europy

Michelangelo Antonioni

Cofnij | Drukuj|

Zmarły w lipcu 2007 r. światowej sławy włoski reżyser. Popularność zdobył w 1960 r. dzięki filmowi „Przygoda”. Był też producentem, autorem scenariuszy i malarzem. Interesował się architekturą. W 1995 r. otrzymał długo wyczekiwanego Oskara za całokształt twórczości (wkrótce potem jednak statuetkę mu skradziono). Mawiał: "Dla mnie robić film to znaczy żyć".

Data urodzenia: 1912-09-29
Miejsce urodzenia: Zobacz na mapie

[IT] Ferrara

Data śmierci: 2007-07-30
Miejsce śmierci: Zobacz na mapie

[IT] Rome

Kategoria: Kultura, rozrywka i media

Biografia

Przyszedł na świat w zamożnej rodzinie. Pomimo iż zawsze interesował się przedmiotami humanistycznymi, studiował ekonomię. W tym czasie zaczął interesować się kinem. Pisał pierwsze scenariusze i nagrywał pierwsze, amatorskie filmy. W 1939 roku przeprowadził się do Rzymu i rozpoczął współpracę z pismem "Cinema". Mimo że wydawcą magazynu był syn Benita Mussoliniego (więc pismo kontrolowane było przez faszystów), to w jego kręgu formowała się nowa estetyka włoskiego kina, która później przerodziła się w filmowy neorealizm.

Pierwsze kroki w zawodzie filmowca stawiał u boku Roberto Rosselliniego przy scenariuszu obrazu "Pilot powraca", de Santise'a przy "Tragicznym pościgu" oraz Felliniego przy "Białym szejku". Pisał też scenariusze. Karierę filmowca rozpoczął jako asystent francuskiego reżysera Marcela Carne na planie jego filmu "Wieczorni goście" w 1942 roku. W 1943 roku rozpoczął kręcenie swojego debiutanckiego dokumentu "Ludzie znad Padu". Pracę ukończył dopiero w 1947 roku. Był to film dokumentujący życie wieśniaków z jego rodzinnych stron. Debiut fabularny zaliczył w 1950 roku. Nakręcił film "Kronika pewnej miłości", który jednak daleki był od neorealistycznych wpływów. Był to kryminał z miłosnym wątkiem. W 1957 roku nakręcił "Krzyk" - film, którego styl stał się znakiem rozpoznawczym filmów Antonioniego.

Prawdziwie przełomowym momentem w jego filmowej karierze była "Przygoda" w 1960 roku. Film zaprezentowano na festiwalu w Cannes. Wywołał tam istną burzę. Spora część publiczności wygwizdała go. Widzowie nie akceptowali specyficznej dramaturgii w filmie ani jego konstrukcji fabularnej. "Przygoda" to bowiem kryminał "na opak", zagadka pozostała w nim nie rozwiązana, a zasadniczym tematem filmu nie był wątek sensacyjny, lecz refleksja nad kondycją człowieka i nietrwałymi związkami międzyludzkimi. Antonioni minimalizował funkcję montażu, realizując długie ujęcia oraz często stosując plany ogólne, które podkreślały wyalienowanie jednostki. W ten sposób pokazywał emocjonalną pustkę i zagubienie człowieka we współczesnym, zindustrializowanym świecie. Główną rolę w "Przygodzie" zagrała Monica Vitti. Była ulubioną aktorką Antonioniego. W kolejnych latach wystąpiła też w trzech innych jego filmach: uhonorowanej Złotym Niedźwiedziem w Berlinie "Nocy" (1961) z Marcello Mastroiannim i Jeanne Moreau, "Zaćmieniu" (1962) - gdzie partnerował jej Alain Delon, i "Czerwonej pustyni" (1964) z Richardem Harrisem.

Słynne "Powiększenie" Antonioni zrealizował w 1966 roku. Zdobył za ten obraz Złotą Palmę w Cannes. To jeden z najważniejszych filmów w całej historii kina. Antonioni przedstawił życie współczesnego człowieka jako nieustanną grę pozorów - moralnych, uczuciowych i obyczajowych. W filmie zagrali David Hemmings, Vanessa Redgrave, Sarah Miles i Jane Birkin.

W 1967 roku zrealizował swój pierwszy film w Stanach Zjednoczonych - "Zabriskie Poin"t - który jednak nie zdobył dobrych recenzji. W 1975 roku jego twórczość znów zahaczyła o Amerykę - zrealizował koprodukcję "Zawód dziennikarz" z Jackiem Nicholsonem w roli głównej. Po "Zawodzie dziennikarz", reżyser stworzył jeszcze dwa filmy fabularne, po czym usunął się w cień, głównie ze względów zdrowotnych. Powrócił w latach 90., częściowo sparaliżowany. Nakręcił wtedy film "Po tamtej stronie chmur", który jednak nie wzbudził takich kontrowersji jak jego wcześniejsza twórczość. Na festiwalu w Wenecji Antonioni otrzymał za ten film prestiżową nagrodę krytyków filmowych z FIPRESCI.

Podobnego zadania - zrealizowania filmu wspólnie z innymi reżyserami - podjął się w 2004 roku. Razem ze Stevenem Soderberghiem i Wong Kar Waiem wyreżyserował film "Eros" - także złożony z kilku nowel. To był jego ostatni film fabularny.

Antonioni był uznawany za fatalistę i sceptyka. Bohaterowie jego filmów to często ludzie samotni, którzy nie potrafią nawiązać z drugim człowiekiem trwałego i szczerego kontaktu emocjonalnego. Ludzie u Antonioniego mijają się, poszukują prawdy, ale nie mogą jej odnaleźć. Rzeczywistość wydaje się niezrozumiała - wszystko może okazać się złudne i pozorne. Fabuła i logika miały znaczenie drugorzędne. Do historii przeszła jedna ze scen "Powiększenia", przedstawiającą mimów odbijających niewidzialną piłeczkę tenisową.