Od 1956 do 1964 roku był w drużynie harcerskiej Hufca Walterowskiego prowadzonego przez Jacka Kuronia, od 1961 jest instruktorem harcerskim. W latach 1963 - 1968 studiował fizykę teoretyczną na Uniwersytecie Warszawskim. Współorganizator wiecu w dniu 8 marca 1968 na Uniwersytecie Warszawskim w obronie spektaklu "Dziadów" oraz relegowanych kolegów Adama Michnika i Henryka Szlajfera. W 1982 roku uzyskał Magisterium w Filii UW w Białymstoku. Od 1980 roku członek NSZZ SOLIDARNOŚĆ, przewodniczący Międzyzakładowej Komisji nr 807 NSZZ "S" Pracowników Oświaty i Wychowania Dzielnicy Żoliborz, przewodniczący sekcji oświaty i wychowania Regionu Mazowsze, członek władz krajowych sekcji. Po 13 grudnia 1981 był współorganizatorem i działaczem Zespołu Oświaty Niezależnej. Brał udział w pracach konsorcjum OKN, strukturze utworzonej przez TKK NSZZ "S" do spraw związanych z niezależną oświatą, kulturą i nauką, prowadząc tam sprawy oświaty niezależnej. W latach 1990-1997 był pracownikiem Ministerstwa Edukacji Narodowej - współautorem zmian polskiego systemu oświaty, najpierw jako Dyrektor Departamentu Kształcenia Ogólnego do 1996 roku, następnie Podsekretarz Stanu odpowiedzialny między innymi za reformę systemu edukacji. W latach 1998-2002 był radcą - ministrem pełnomocnym ds. nauki w Ambasadzie RP w Waszyngtonie. 11 czerwca został mianowany na ministra edukacji narodowej i sportu w rządzie Marka Belki. Funkcję tę pełnił do 31 października 2005 roku.