W czasie II wojny światowej działała w ruchu oporu - w tajnym Korpusie Wolontariuszy na rzecz Wolności i do Walki z Nazizmem, który założył jej ojciec. Widziała Hitlera i Mussoliniego, gdy wizytowali jej rodzinne miasto. Jako 14-latka otrzymała medal za walkę z faszyzmem.

Jako reporterka zadebiutowała w 1950 r. na łamach magazynu Epoca i tygodnika L`Europeo. Od 1956 r. jako korespondentka, relacjonowała prawie wszystkie konflikty zbrojne na świecie: od powstania na Węgrzech, wojen w Wietnamie, Pakistanie i Indiach, na Bliskim Wschodzie, w RPA, w Ameryce Łacińskiej po Zatokę Perską. W 1968 r. w Meksyku została poważnie ranna. Teksty drukowała m.in.: w Spectatorze, Corriere della Sera, Life, Los Angeles Times, New York Times, People, Time, Wall Street Journal, Washington Post. Przeprowadziła wywiady z najważniejszymi politykami świata m.in.: Jasirem Arafatem, Indirą Gandhi, ajatollahem Chomeinim, Muammarem Kaddafim, Henrym Kissingerem, Willym Brandtem, Goldą Meir i Lechem Wałęsą. Wykładała na uniwersytetach: Columbia, Harvard i Yale.

Opublikowała 14 książek, przetłumaczonych na 31 języków, wydanych w milionach egzemplarzy: "Siedem grzechów Hollywood" (1956), "Niepotrzebna płeć" (1961), "Penelopa na wojnie" (1962), "Antypatyczni" (1963), "Kiedy słońce umiera" (1965), "Nic i niech tak będzie" (1969), "Tego dnia na księżycu" (1970), "Wywiad z historią" (1974), "List do nienarodzonego dziecka" (1975), "Człowiek" (1979), "Inszallah" (1990), "Wściekłość i duma" (2001), "Siła rozumu" (2004), "Wywiad z sobą samą" (2004).

Po zamachach 11 września 2001 roku zasłynęła antyislamską publicystyką. W maju 2005 r. sąd we Włoszech zdecydował o ściganiu Oriany Fallaci za obrazę islamu w książce "Siła rozumu". Została przyjęta też przez Benedykta XVI na prywatnej audiencji w Castel Gandolfo.

Mieszkała na Manhattanie w Nowym Jorku. Posiadała rezydencję we Florencji i dwa domy w Toskanii, z których jeden wynajmowała turystom. Żyła w izolacji. Chorowała na raka piersi. W "Wywiadzie z samą sobą" napisała, że nie boi się śmierci, ale uważa ją za wielkie marnotrawstwo.
Zmarła 15 września 2006 roku w szpitalu we Florencji.

Ukończyła Uniwersytet Powszechny we Florencji

Nagrody:

dziennikarska im. św. Wincentego (1971 i 1979);
literacka Uniwersytetu Columbia w Chicago (1993);
doktorat honoris causa Uniwersytetu Columbia
Orzeł Jana Karskiego za "niezłomną pasję i odwagę mówienia prawdy o czasach, którym daje świadectwo" (2006).