W marcu 1981 r. 18-letni Radosław Sikorski, w tamtym czasie uczeń I Liceum Ogólnokształcącego w Bydgoszczy zorganizował w szkole strajk (był przewodniczącym uczniowskiego komitetu strajkowego), który był odpowiedzią na incydent nazwany później "wydarzeniami bydgoskimi". 19 marca 1981 roku funkcjonariusze milicji dotkliwie pobili działaczy NSZZ "Solidarność" podczas sesji Wojewódzkiej Rady Narodowej.

Kilka miesięcy później Sikorski - laureat olimpiady anglistycznej - wyjechał do Londynu. Wprowadzony 13 grudnia 1981 roku w Polsce stan wojenny zastał Sikorskiego w Wielkiej Brytanii - młody bydgoszczanin poprosił więc o azyl polityczny, który władze Wielkiej Brytanii przyznały mu w 1982 roku. Sikorski podjął w Wielkiej Brytanii studia w Pembroke College Uniwersytetu w Oksfordzie. Był członkiem Klubu Bullingdona - ekskluzywnego stowarzyszenia zrzeszającego studentów-mężczyzn z rodzin angielskiej prawicy. Po trzyletnim pobycie w Pembroke College Sikorski uzyskał tytuł zawodowy Bachelor of Arts (anglosaski odpowiednik licencjata) na kierunku obejmującym zajęcia z politologii, filozofii i ekonomii. Później, zgodnie z tradycją, uniwersytet - na wniosek Sikorskiego - wystawił mu także dyplom Master of Arts, uzyskiwany bez pobierania dalszej nauki po co najmniej siedmiu latach od immatrykulacji.

W latach 1986-1989 był korespondentem wojennym brytyjskich dzienników: "Spectatora" i "Observera" w Afganistanie i Angoli (otrzymał główną nagrodę World Press Photo w kategorii zdjęć reporterskich za zdjęcie rodziny afgańskiej zabitej w bombardowaniu). W latach 1990-1991 był z kolei warszawskim korespondentem "The Sunday Telegraph". Od 1990 roku był też doradcą do spraw inwestycji w Polsce Ruperta Murdocha, właściciela koncernu medialnego News Comporation.

W 1992 roku został wiceministrem obrony narodowej w rządzie Jana Olszewskiego - w tamtym czasie opowiadał się za szybką integracją Polski ze strukturami NATO. W późniejszych latach związał się ze zorganizowanym przez Jana Olszewskiego Ruchem Odbudowy Polski. W wyborach do Sejmu w 1997 bez powodzenia ubiegał się o mandat z listy ROP w okręgu bydgoskim. Wkrótce potem rozstał się z ugrupowaniem Olszewskiego. Od 1 października 1992 do 17 lutego 1995 Wojskowe Służby Informacyjne zainteresowane podwójnym obywatelstwem i wiążącym się z tym ryzykiem podwójnej lojalności inwigilowały Radosława Sikorskiego, nadając akcji kryptonim "Szpak". Teczka z materiałami zgromadzonymi w czasie akcji "Szpak" została odtajniona i upubliczniona przez Radosława Sikorskiego po objęciu przez niego stanowiska ministra obrony narodowej w rządzie Kazimierza Marcinkiewicza.

W latach 1998–2001 Sikorski był w rządzie Jerzego Buzka wiceministrem spraw zagranicznych - zajmował się utrzymywaniem kontaktów z Polonią oraz relacji z krajami Azji, Afryki i Ameryki Łacińskiej (wprowadził wówczas m.in. program "tania wiza" dla sąsiadów ze wschodu). W tym samym okresie sprawował funkcję przewodniczącego Fundacji Pomoc Polakom na Wschodzie. Zasiadał w prezydium Ruchu Społecznego AWS.

Po upadku rządu Jerzego Buzka i rozpadzie AWS Sikorski od 2002 do 2005 roku był członkiem rzeczywistym Amerykańskiego Instytutu Przedsiębiorczości w Waszyngtonie oraz dyrektorem wykonawczym Nowej Inicjatywy Atlantyckiej. Do polityki powrócił we wrześniu 2005 roku, kiedy to zdobył mandat senatora startując z listy PiS w okręgu bydgoskim. W październiku został ministrem obrony w rządzie Kazimierza Marcinkiewicza, a w grudniu członkiem Rady Bezpieczeństwa Narodowego. Jako minister obrony zasłynął egzekwowaniem od polskich oficerów obowiązku utrzymywania wysokiej sprawności fizycznej (wprowadzenie nagród pieniężnych za dobre oceny z corocznego egzaminu z WF-u zdawanego przez zawodowych żołnierzy) oraz preferowaniem oficerów, którzy potrafili porozumieć się w języku angielskim. W związku z piastowaniem funkcji ministra Sikorski zrzekł się również brytyjskiego obywatelstwa.

5 lutego 2007 roku Sikorski złożył przyjętą przez premiera Jarosława Kaczyńskiego dymisję ze stanowiska ministra obrony. Powodem dymisji był konflikt Sikorskiego z Antonim Macierewiczem - w tamtym czasie wiceministrem obrony narodowej odpowiedzialnym za rozwiązanie Wojskowych Służb Informacyjnych. Oficjalnie powodem przyjęcia dymisji była jednak negatywna ocena Ministerstwa Obrony Narodowej po przeprowadzeniu przeglądu resortów na przełomie 2006 i 2007.

12 września 2007 roku Sikorski ogłosił, że w wystartuje w wyborach z list Platformy Obywatelskiej. Jako kandydat PO zdobył mandat posła w okręgu bydgoskim uzyskując 117 219 głosów. W rządzie sformowanym przez Donalda Tuska objął stanowisko ministra spraw zagranicznych. 2 grudnia 2007 roku został członkiem PO, w marcu 2008 r. - członkiem zarządu krajowego PO, a w październiku 2010 r. wiceprzewodniczącym partii.

W 2010 roku był jednym z dwóch (obok Bronisława Komorowskiego) kandydatów biorących udział w organizowanych przez PO partyjnych prawyborach o nominację na kandydata w wyborach prezydenckich. Szef resortu spraw zagranicznych w głosowaniu, w którym wzięli udział członkowie PO zdobył 38,5 proc. głosów.

11 kwietnia 2010 roku Sikorski został członkiem Międzyresortowego Zespołu do spraw koordynacji działań podejmowanych w związku z tragicznym wypadkiem lotniczym pod Smoleńskiem, powołanego przez premiera Donalda Tuska po katastrofie polskiego Tu-154 w Smoleńsku. Startując w wyborach z 9 października 2011 roku ponownie uzyskał mandat poselski. Startując z pierwszego miejsca na bydgoskiej liście Platformy Obywatelskiej dostał 91 720 głosów.

Radosław Sikorski jest mężem amerykańskiej dziennikark i pisarki Anne Applebaum - laureatki nagrody Pulitzera za książkę "Gułag".

Ukończył wyższy kurs obrony w Akademii Obrony Narodowej.

Uzyskał tytuł Bachelor of Arts (zbliżony do licencjata) z filozofii, nauk politycznych i ekonomii (PPE) w Pembroke College Uniwersytetu w Oksfordzie