Radovan Karadżić urodził się w Petnici koło Savnika w Czarnogórze, w jednym z czarnogórskich klanów - Drobnjaców.
W połowie lat 70. spędził rok na Uniwersytecie Columbia w Nowym Jorku. Po powrocie pracował jako psychiatra. Politykę zaczął uprawiać pod wpływem serbskiego nacjonalisty, polityka Dobricy Ciosicia.

W 1989 roku był jednym z współtwórców Serbskiej Partii Demokratycznej (SDS) w Bośni i Hercegowinie. Następnie został przywódcą SDS nastawionej na realizowanie celów Wielkiej Serbii, a po ogłoszeniu niepodległości Serbskiej Republiki Bośni i Hercegowiny - jej prezydentem. We współpracy z generałem Ratko Mladiciem oraz Slobodanem Miloszeviciem dążył do utrwalenia władzy serbskiej. Organizował Serbów do walki z Muzułmanami i Chorwatami w Bośni.

Karadżić razem z Mladiciem został oskarżony w 1995 r. przez Trybunał ONZ ds. zbrodni wojennych w Hadze oskarżył o zbrodnię ludobójstwa podczas oblężenia Sarajewa w latach 1992-95, kiedy miał wydawać zgodę na rozstrzeliwanie cywilów. Śmierć poniosło 12 tys. ludzi. Karadżić został powtórnie oskarżony o ludobójstwo za doprowadzenie do masakry ok. 8 tys. Muzułmanów w Srebrenicy.

W 1996 r. został zmuszony do ustąpienia ze stanowiska prezydenta. Po utracie władzy skrył się prawdopodobnie w południowo-wschodnim górzystym rejonie Bośni. Za aresztowanie Karadżicia i Mladicia Stany Zjednoczone oferowały 5 mln dolarów.

W 2005 roku przywódcy bośniackich Serbów wezwali Karadżicia do poddania się, stwierdzając, że Bośnia i Serbia nie mogą rozwijać się gospodarczo i politycznie, dopóki on pozostaje na wolności.

Karadżić został aresztowany 22 lipca 2008 r. po ponad 10 latach ukrywania się.

Studiował medycynę w Sarajewie.