Urodził się biednej stambulskiej dzielnicy. W dzieciństwie chodził do szkoły islamskiej. Po studiach początkowo pracował w firmach transportowych, by następnie otworzyć własne przedsiębiorstwo.

Z ruchem islamistycznym Erdogan związał się jeszcze podczas studiów, działając najpierw w młodzieżówce MSP, potem przez lata w zdelegalizowanej potem w 1997 r. Partii Dobrobytu Necmettina Erbakana, wieloletniego przywódcy tureckich islamistów i pierwszego islamskiego premiera Turcji (od 1996 r.). Zwycięstwo tej partii w wyborach komunalnych w 1994 r. wyniosło Erdogana na stanowisko burmistrza Stambułu. Wówczas próbował wprowadzić islamskie zasady życia w mieście: osobne plaże dla kobiet oraz oddzielne autobusy szkolne dla dziewcząt i chłopców; wspierał też budowę meczetów i przyjmował do stambulskiej policji usuniętych z armii oficerów islamistów. W opinii mieszkańców Stambułu był dobrym i uczciwym gospodarzem miasta, m.in. dzięki kampanii czyszczenia ulic i energicznym działaniom na rzecz poprawy warunków sanitarnych.

Erdogan nie doczekał jednak końca kadencji na tym stanowisku; odszedł po wymuszonym przez wojskowych (uważających się za strażnika laickiego charakteru państwa) ustąpieniu Erbakana, który otrzymał też zakaz działalności publicznej i wyrok więzienia za kwestionowanie wpisanej do konstytucji świeckości Republiki Tureckiej.

Upadek Erbakana i ciążący na Erdoganie wyrok za publiczne "podżeganie do nienawiści" (w 1999 r. musiał odbyć jego część) prawdopodobnie spowodował, że ten ostatni zaczął się odżegnywać od fundamentalizmu, choć wcześniej nie kwestionował wrogości swego mentora do Unii Europejskiej i NATO ani planów budowy państwa islamskiego. Zaczął nawet twierdzić, że nie ma też nic przeciwko udziałowi kobiet w rządzie.

Z powodu tego wyroku, w 2002 r., kiedy założona przez Erdogana Partia Sprawiedliwość i Rozwój (AKP), skupiająca umiarkowane skrzydło dawnych fundamentalistów z Partii Cnoty, wygrała wybory, on sam nie mógł w nich wziąć udziału, a co za tym idzie, stanąć na czele rządu. Miażdżące zwycięstwo AKP umożliwiło jednak zmianę konstytucji i lider tej partii mógł wejść do parlamentu po wyborach uzupełniających, a w konsekwencji objąć urząd premiera.

W przedterminowych wyborach w połowie 2007 roku, partia Erdogana zdobyła jeszcze wyższe poparcie, uzyskując zdecydowaną większość. W związku z tym, że Partia Sprawiedliwości i Rozwoju ma korzenie w ruchu islamskim, opozycja bije na alarm, iż zagrożony jest demokratyczny byt państwa.

Erdogan rozpoczął jednak rozmowy o przystąpieniu do UE i konsekwentnie stara się zbliżyć Turcję do europejskich standardów. Turecka inflacja spadła z jednej z najwyższych na świecie (80 proc.) do 10 proc. Turcja z jej 7,5-proc. średnim wzrostem PKB w ciągu ostatnich pięciu lat jest także najszybciej rosnącą gospodarką wśród krajów OECD.

Za rządów Erdogana Turcję odwiedził papież Benedykt XVI.

Studiował nauki polityczne i ekonomiczne na uniwersytecie w Stambule