Kariera
W latach 1971-99 był wykładowcą akademickim. Pracował jako profesor ekonomii na Uniwersytecie w Bolonii i równocześnie (w latach 1973-74) współpracował z Uniwersytetem w Trydencie, gdzie specjalizował się w gospodarce i polityce ekonomicznej. Wykładał też na Uniwersytecie Harvarda.

Od ponad 30 lat Prodi zajmuje się działalnością gospodarczą i polityczną. Był ministrem przemysłu w rządzie Giulio Andreottiego (1978-79), prezesem największego państwowego holdingu IRI (1982-89 oraz 1993-94). Wiosną 1996 roku Prodi został liderem centrolewicowego ugrupowania o nazwie Ulivo (Drzewo oliwne) i wygrał z nim wybory parlamentarne. Kierowany przez niego gabinet rządził dwa lata i cztery miesiące. W październiku 1998 roku poparcie dla rządu Prodiego wycofali komuniści, a premier podał się do dymisji. Zapowiadał wtedy, że wycofa się z polityki.

W 1999 roku został przewodniczącym Komisji Europejskiej. Na tym stanowisku zastąpił Jacques'a Santera, którego cała Komisja w związku z aferą korupcyjną podała się do dymisji. Po objęciu tego stanowiska, we włoskiej i w międzynarodowej prasie ukazała się seria artykułów oskarżających go o nielegalne interesy. Zarzuty te nie zostały jednak potwierdzone przez prokuraturę prowadzącą dochodzenia w sprawie procesów prywatyzacyjnych, nad którymi Prodi miał kontrolę.

Jako przewodniczący KE Prodi był gorącym zwolennikiem przesunięcia granic Unii Europejskiej na Wschód i to za jego kadencji doszło do historycznego przyjęcia do niej dziesięciu nowych państw, w tym Polski. Był zwolennikiem skoncentrowania jak największej władzy w organach Unii Europejskiej sprzeciwiając się propozycjom zmniejszenia roli Komisji Europejskiej na rzecz rządów narodowych.

W 2004 roku, jeszcze jako przewodniczący KE, Prodi zaangażował się ponownie we włoską politykę podejmując się bardzo trudnego zadania zjednoczenia wszystkich partii opozycji centrolewicowej. Cel osiągnął, a w wyniku prawyborów przeprowadzonych w utworzonym w ten sposób bloku Unione, został jego przywódcą i kandydatem na premiera.

W wyborach parlamentarnych w kwietniu 2006 roku jego Unia zwyciężyła 24 755 głosami nad centroprawicowym Domem Wolności Silvia Berlusconiego.

17 maja 2006 roku został ponownie premierem Włoch. Nieznaczna tylko przewaga w parlamencie i konflikty między koalicjantami spowodowały, że 21 lutego 2007 roku Prodi złożył dymisję na ręce prezydenta Giorgio Napolitano. Dymisja nie została jednak przyjęta. 2 marca 2007 r. jego rząd uzyskał wotum zaufania we Włoskiej Izbie Deputowanych, a dzień wcześniej w Senacie.

23 stycznia 2008 r. Prodi ponownie podał swój rząd do dymisji. Była to konsekwencja przegranej gabinetu w Senacie, który nie udzielił rządowi wotum zaufania. Kryzys rządowy rozpoczął się od wyjścia z koalicji partii Ludowcy - Unia Demokratów na rzecz Europy, której przewodniczący i jednocześnie minister sprawiedliwości Clemente Mastella podał się wcześniej do dymisji. Powodem był zastosowany przez prokuraturę areszt domowy wobec jego żony Sandry Lonardo, przewodniczącej rady samorządowej regionu Kampania, podejrzewanej o korupcję w tamtejszej służbie zdrowia. Później okazało się, że śledztwem objęty jest także Mastella.

W marcu 2008 roku Romano Prodi zapowiedział odejście z polityki. Skończył urzędowanie jako premier 8 maja 2008 r. Zastąpił go Silvio Berlusconi (czwarta kadencja).

Prawnik i ekonomista. Ukończył Katolicki Uniwersytet w Mediolanie oraz prestiżową London School of Economics.