Stefan Wyszyński wstąpił do seminarium duchownego we Włocławku w 1920 r. Święcenia kapłańskie przyjął 4 lata później. W latach 1925-1929 studiował na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, a w 1929 r. obronił prace doktorską na temat "Prawa rodziny, Kościoła i państwa do szkoły". Po powrocie z rocznej podróży naukowej do Austrii, Włoch, Francji, Belgii, Holandii i Niemiec zaczął wykładać w Seminarium Duchownym we Włocławku, pełnił obowiązki redaktora naczelnego miesięcznika "Ateneum Kapłańskie", kierował sodalicją mariańską oraz prowadził chrześcijański uniwersytet robotniczy i pracę społeczno-oświatową w chrześcijańskich związkach zawodowych. W 1937 r. został mianowany przez kardynała Augusta Hlonda członkiem Rady Społecznej przy Prymasie Polski.
W czasie wybuchu wojny ukrywał się przed gestapo (był poszukiwany) i działał konspiracyjnie wśród młodzieży. W czasie powstania warszawskiego pełnił obowiązki kapelana grupy Kampinos AK z Lasek i szpitala powstańczego (pseud. Radwan III).
Po wojnie reorganizuje seminarium duchowne we Włocławku i pełni w nim obowiązki rektora. W 1946 r. zostaje mianowany przez papieża Piusa XII biskupem lubelskim , a zaledwie w dwa lata później, po śmierci kardynała Augusta Hlonda, arcybiskupem metropolitą gnieźnieńskim i warszawskim oraz prymasem Polski. W 1953 r. zostaje kardynałem.
W szczytowym okresie prześladowań Kościoła 25 września 1953 r. Wyszyński został aresztowany; zwolniono go po trzech latach, 26 października 1956 r. w czasie protestów robotniczych. Opór wobec komunistycznych władz i aresztowanie umocniły jego autorytet w społeczeństwie; między innymi dzięki jego apelom, w Polsce nie doszło do antyrządowych zamieszek na większą skalę. Wówczas to prymas Wyszyński i kierowany przez niego Kościół staje się niekwestionowanym obrońcą praw Polaków poddanych komunistycznemu reżimowi.
W walce o przetrwanie Kościoła prymas Wyszyński postawił na tzw. ludową religijność i kult maryjny. W 1956 r. w imieniu wiernych złożył "Jasnogórskie Śluby Narodu Polskiego, a 1957 r. zainicjował Wielką Nowennę, która trwała do 1966 roku. W jej ramach do wszystkich parafii polskich wędrowała kopia Obrazu Jasnogórskiego Matki Bożej. Z inicjatywy prymasa Kościół zorganizował w latach 1957-1966 obchody tysiąclecia chrztu Polski. Wówczas w liście do Biskupów niemieckich zostało skierowane słynne milenijne Orędzie Biskupów polskich, które spotkało się z ostrym atakiem ekipy Gomułki.
Wyszyński brał udział w pracach Soboru Watykańskiego II w latach 1962 - 1965).
W sierpniu 1980 r. prymas obawiając się rozwiązania siłowego nie poparł jednoznacznie strajkujących robotników, choć rozumiał ich słuszne żądania; wezwał ich do rozwagi i odpowiedzialności.
Zmarł po długiej chorobie 28 maja 1981 roku i został pochowany w krypcie arcybiskupów katedry św. Jana w Warszawie. Jego pogrzeb zgromadził w stolicy tysiące ludzi, zarówno wierzących jak i niewierzących.
Za czasów jego prymasowskiej posługi dochodzi do wyboru kardynała Karola Wojtyły na papieża i dwóch pielgrzymek Jana Pawła II.

seminarium duchowne we Włocławku, studia w zakresie prawa kanonicznego i nauk społeczno - ekonomicznych na KUL, zakończone doktoratem.