Pierwszy sukces odniosła w 1950 roku w Poznaniu, zwyciężając w Ogólnopolskim Konkursie Bachowskim. Jej światowa kariera potoczyła się równie szybko. Już w pierwszej połowie lat 50. zdobywała główne nagrody na przykład na renomowanych konkursach wokalnych: Bachowskim w Lipsku (1951) i Praskiej Wiośnie (1954).

W latach 1977-1992 była prezesem Warszawskiego Towarzystwa Muzycznego. To dzięki niej jugosłowiański pianista Ivo Pogorelić otrzymał wyróżnienie specjalne na Konkursie Chopinowskim w 1980 roku, a którego pominęło oficjalne jury.

Jej repertuar obejmował tak dzieła Bacha, Verdiego ("Requiem") i L. van Beethovena (IX Symfonia d-moll), jak kompozytorów współczesnych. Jednak szczególnie związana była z muzyką polską. Do historii przeszły jej interpretacje utworów Karola Szymanowskiego (III Symfonia "Pieśń o nocy", "Stabat Mater", "Pieśni księżniczki z baśni" i "Litania do Najświętszej Marii Panny") oraz Henryka Mikołaja Góreckiego (III Symfonia "Pieśni żałosne").

Współpracowali z nią najsłynniejsi kompozytorzy. Należała do wybranych solistek tak wybitnych dyrygentów jak Henryk Czyż i Andrzej Markowski, pod batutą którego wzięła udział w prawykonaniu "Złożenia Chrystusa do grobu" K. Pendereckiego.

W 1985 koncertowała dla papieża Jana Pawła II w Castel Gandolfo.

Zamarła w 1 września 2005 roku.

Śpiewu uczyła się u Stanisławy Zawadzkiej w Krakowie, gdzie po II wojnie światowej ukończyła Wyższą Szkołę Muzyczną. Tam też zadebiutowała na koncercie w 1949 roku.

Komitetu Kultury Niezależnej "Solidarność" (1983);
wyróżnienie za interpretację partii sopranowej w III Symfonii "Pieśni żałosnych" Góreckiego (1997);
nagroda specjalna za propagowanie twórczości Szymanowskiego (1998).

Słynęła z odwagi i niezależności. W stanie wojennym odmówiła przyjęcia nagrody za całokształt twórczości artystycznej, przyznanej przez ministra kultury. Wycofała się też z oficjalnego życia artystycznego. Działała w warszawskim Duszpasterstwie Środowisk Twórczych, m.in. pomagając kolegom ze środowiska muzycznego.

Oklaskiwano i podziwiano ją na wszystkich najważniejszych scenach operowych świata (także w Nowej Zelandii i na Dalekim Wschodzie). Współpracowała z najlepszymi wytwórniami płytowymi.
W 1985 roku koncertowała w Castel Gandolfo dla Papieża Jana Pawła II.

Zmarła 1 września 2005 roku w Warszawie. Została pochowana na Powązkach.