Tadeusz Lutoborski pochodził z rodziny o silnych tradycjach patriotycznych. Podczas okupacji był zaangażowany w pomoc Żydom, brał też udział w powstaniu warszawskim. Jego matka Wacława prowadziła podczas powstania kuchnię polową w ich domu na Ochocie. Za pomoc Żydom zginęła w obozie koncentracyjnym w Dachau.

Nazwisko jego ojca, ppor. Adama Lutoborskiego, pojawiło się już na pierwszych opublikowanych w prasie listach ofiar katyńskich w 1943 r., zaraz potem gdy Niemcy odkryli groby. Przy jego zwłokach znaleziono wiele przedmiotów, które nie pozostawiały żadnych wątpliwości, że to właśnie jego ciało. Miał przy sobie między innymi zdjęcie syna z pierwszej komunii.

"Ojciec dobrze wiedział, że z wojny nie wróci. Był zaufanym oficerem ministra spraw zagranicznych Józefa Becka, który jeszcze przed wojną powierzył mu misję nawiązania nieformalnego kontaktu z ambasadą Francji, by przekazać im, że Polskę czeka wojna z Niemcami i że ZSRR też się w nią włączy" - powiedział Tadeusz Lutoborski w rozmowie z PAP. Jak mówił, dowiedział się tego od pracownika ambasady francuskiej, którego po wojnie spotkał w Paryżu.

Do Katynia jeździł wielokrotnie, za każdym razem przeżywając wzruszenie, gdy cmentarnej ścianie odnajdywał metalową tabliczkę upamiętniającą jego ojca.

Z wykształcenia był ekonomistą, finansistą, wieloletnim wykładowcą w Katedrze Finansów na Wydziale Ekonomiczno-Socjologicznym Uniwersytetu Łódzkiego (1961-1972). Przez wiele lat pracował też w Instytucie Koniunktur i Cen Handlu Zagranicznego.

Tadeusz Lutoborski został pochowany 27 kwietnia w grobowcu rodzinnym na Starych Powązkach w Warszawie. Pośmiertnie został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski