Tadeusz Mazowiecki był po wojnie związany z grupą "Dziś i Jutro" (późniejszym PAX-em, stowarzyszeniem katolików świeckich); został z niej jednak usunięty w 1955 r. jako przywódca tzw. frondy, odłamu przeciwnego polityce zbytniego zbliżenia z komunistyczną władzą i wchodzenia w konflikty z hierarchią kościelną. Środowisko frondystów przeszło później do powstających od 1956 r. Klubów Inteligencji Katolickiej, których Mazowiecki był współzałożycielem. W latach 1961-1971 był posłem na Sejm z ramienia katolickiego koła Znak, które jako jedyne w Sejmie protestowało przeciwko brutalnemu rozpędzaniu studenckich demonstracji w marcu 1968 r. W związku z wydarzeniami grudniowymi na Wybrzeżu Mazowiecki, który wnioskował o powołanie komisji ds. ustalenia winnych strzelania do robotników, został pozbawiony możliwości kandydowania do Sejmu. W drugiej połowie lat 70. przyszły premier staje się przeciwnikiem jakiejkolwiek współpracy z komunistyczną władzą i wiąże się z opozycją.
Kiedy w sierpniu 1980 r. wybuchają strajki na Wybrzeżu, kieruje pracą grupy tzw. ekspertów Międzyzakładowego Komitetu Strajkowego w Gdańsku, a następnie zostaje członkiem NSZZ "Solidarność". Internowany po ogłoszeniu stanu wojennego 13 grudnia 1980 r., przebywa w Strzeblinku, Jaworzu i Darłówku. Wychodzi na wolność jako jeden z ostatnich w grudniu 1982 r. Kiedy dochodzi do rozmów "okrągłego stołu" Mazowiecki jako doradca Lecha Wałęsy staje się jednym z współautorów tego porozumienia. Po czerwcowych wyborach 1989 r., zostaje posłem Obywatelskiego Klubu Parlamentarnego, a dwa miesiące później przyjmuje propozycję przewodniczącego NSZZ "S" Lecha Wałęsy utworzenia rządu koalicyjnego, w którym obok polityków opozycji antykomunistycznej znaleźli się działacze ZSL i SD. W ten sposób Mazowiecki przechodzi do historii jako premier pierwszego po wojnie niekomunistycznego rządu, który przeprowadził wiele gruntownych reform, zwłaszcza gospodarczych (tzw. plan Balcerowicza). Rozłam OKP na prowałęsowskie Porozumienie Centrum i popierający Mazowieckiego ROAD stawia go naprzeciwko Wałęsy w wyborach prezydenckich 1990 r. Po przegranej Mazowiecki podaje się do dymisji.
Przewodniczy potem przekształconej z ROAD Unii Demokratycznej(1991-1995), a następnie Unii Wolności (powstałej z jej połączenia z Kongresem Liberalno-Demokratycznym), z której odchodzi w listopadzie 2002 r. W 2005 r. wraca do jej spadkobierczyni Partii Demokratycznej Demokraci.pl jako jeden z jej współzałożycieli.
W 1992-1995 pełni z ramienia ONZ funkcję specjalnego wysłannika Komisji Praw Człowieka w byłej Jugosławii.

Publicystyka:
Tadeusz Mazowiecki był współzałożycielem i redaktorem naczelnym tygodnika "WTK" (1953-1955), w którym ukazał się jego głośny artykuł potępiający skazanego w pokazowym procesie stalinowskim biskupa Kaczmarka. Był także założycielem i wieloletnim redaktorem naczelnym (1956-1981) katolickiego miesięcznika "Więź", a po rejestracji NSZZ "Solidarność" redaktorem naczelnym "Tygodnika Solidarność". Autor książek, m.in.: "Internowanie" (poza cenzurą 1982), "Druga twarz Europy" (1990).

Studiował prawo na Uniwersytecie Warszawskim