Absolwent teologii, profesor nadzwyczajny kanonicznego prawa procesowego.
W latach 1951-1954 studiował na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego, a po jego likwidacji - w Wyższym Seminarium Duchownym. Po 4-letnich studiach na Wydziale Prawa Kanonicznego KUL, obronił doktorat w 1960 r., w tym czasie przyjął święcenia kapłańskie w 1957 r. Kolejne pięć lat zajęły mu studia na Wydziale Prawa Cywilnego Papieskiego Uniwersytetu Lateriańskiego w Rzymie. Równocześnie odbył 3-letnie Studium Roty Rzymskiej, zwieńczone w 1965 roku dyplomem adwokata rotalnego. W 1975 roku uzyskał habilitację, a w 1987 roku otrzymał tytuł naukowy profesora nadzwyczajnego.

1970 - Normy ogólne kanonicznego procesu sądowego ;
Kościelne prawo procesowe (współautor: E. Sztafrowski);
1979 - Prawo kanoniczne w okresie odnowy soborowej;
1972-74 - Prawodawstwo Kościoła w Polsce 1961-1970, t. 1-2 (redakcja)
Duszpasterski Synod Archidiecezji Krakowskiej;
1988 - Karol Wojtyła jako biskup krakowski, t.1;
1988 - Kościół nie boi się wolności;
ponad 200 artykułów naukowych, sprawozdań i recenzji.

1957 - wikariusz w parafii Opatrzności Bożej w Bielsku-Białej;
1960-1961 - notariusz Kurii Metropolitalnej w Krakowie;
1960-1985 - obrońca węzła małżeńskiego w Sądzie Metropolitalnym;
1967-1976 - asystent, a następnie adiunkt na Wydziale Prawa Kanonicznego Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie;
od 1965 roku - wykładowca i kierownik Katedry Prawa Kanonicznego na Wydziale Teologicznym PAT w Krakowie;
od 1989 roku - konsultor Papieskiej rady ds. Interpretacji Tekstów Ustawodawczych, od 1992 - biskup pomocniczy w Sosnowcu,
1993-1998 - sekretarz generalny Konferencji Episkopatu Polski,
od 1998 roku przewodniczący Kościelnej Komisji Konkordatowej
od 1998 - rektor PAT w Krakowie.