Pochodzi z zamożnej, adwokackiej rodziny. Po studiach rozpoczął pracę w kancelarii adwokackiej, specjalizując się w sprawach związkowych.

W 1975 r. wstąpił do Partii Pracy, osiem lat później został deputowanym do Izby Gmin. Gdy partii przewodził Neil Kinnock, Blair był jej rzecznikiem ds. finansów, energetyki i pracy. W 1992 r., po klęsce w wyborach i ustąpieniu Kinnocka, objął stanowisko ministra spraw wewnętrznych w "gabinecie cieni".

Dwa lata później został przywódcą Partii Pracy po śmierci jej dotychczasowego przewodniczącego Johna Smitha. Przekształcił ją wówczas w nowoczesną partię centrową: ograniczył m. in. wpływy związków zawodowych i usunął z jej programu postulat nacjonalizacji gospodarki. Te zmiany przyniosły jego partii - po raz pierwszy od 18 lat - zwycięstwo nad konserwatystami w wyborach w 1997 roku i przewagę 179 mandatów w Izbie Gmin.

Tony Blair stanął na czele rządu i tym samym został najmłodszym premierem Wielkiej Brytanii od 1812 roku. Podjął sprzyjającą przedsiębiorczości politykę gospodarczą, którą przedstawiał jako "trzecią drogę" między gospodarką wolnorynkową a tradycyjnym socjaldemokratycznym modelem laburzystowskim. Przysporzyło mu to nowych zwolenników, których odebrał konserwatystom, choć kosztowało utratę poparcia części lewego skrzydła partii. Za najważniejsze osiągnięcia swojej pierwszej kadencji Blair uważał stabilność ekonomiczną, utworzenie autonomicznego parlamentu w Szkocji i zgromadzenia w Walii, i przekazanie im części uprawnień z centrum, większe zaangażowanie w północnoirlandzki proces pokojowy, a także wprowadzenie płacy minimalnej, zwiększenie zatrudnienia i poprawę sytuacji w szkolnictwie, przede wszystkim podstawowym.

W 1999 roku został wiceprzewodniczącym Międzynarodówki Socjalistycznej.

W czerwcu 2001 roku Partia Pracy ponownie zwyciężyła w wyborach, z przewagą niewiele niższą niż cztery lata wcześniej. Blair po raz drugi stanął na czele rządu, jako pierwszy laburzysta w historii.

Mimo oskarżeń o naciąganie informacji wywiadowczych, mających uzasadnić interwencję militarną w Iraku, 6 maja 2005 roku został premierem Wielkiej Brytanii po raz trzeci, choć Partia Pracy uzyskała mniej mandatów niż w poprzednich wyborach.

We wrześniu 2006 roku Blair ogłosił, że w ciągu roku zrezygnuje ze stanowiska. Do rezygnacji z przywództwa namawiali go jego partyjni koledzy, obawiający się, że bez zmian we władzach Partii Pracy nie uda jej się wygrać wyborów po raz czwarty. Popularność Blaira znacznie spadła m. in. za sprawą skandali korupcyjnych i finansowych w rządzie, a także z powodu sytuacji w Iraku.

27 czerwca 2007 r. złożył dymisję z urzędu na ręce królowej Elżbiety II. Jego następcą został Gordon Brown - były minister finansów. Brown zastąpił Blaira również na stanowisku szefa Partii Pracy. Także 27 czerwca został mianowany wysłannikiem na Bliski Wschód tzw. kwartetu madryckiego, obejmującego USA, ONZ, UE i Rosję.

W styczniu 2008 roku został doradcą amerykańskiego banku JPMorgan Chase & Co.

W maju 2008 Blair utworzył swoją fundację Tony Blair Faith Foundation zajmującą się propagowaniem wiedzy na temat wyznań i religii.
W lipcu 2009 fundacja nawiązała współpracę z uniwersytetami w Yale, Durham i Singapurze.

Uczył się w prywatnej szkole Fettes, określanej mianem "szkockiego Eton". Ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie w Oksfordzie.