W 1942 roku wstąpił do Armii Czerwonej, z którą przeszedł szlak bojowy przez Rumunię, Bułgarię, Węgry, Jugosławię i Austrię. Dwa razy został ranny. Doświadczenia te stały się kanwą większości jego powieści. Pięć ostatnich lat życia Bykau spędził na emigracji - w Finlandii i w Niemczech, a potem w Czechach - z powodu nagonki reżimu Łukaszenki przeciwko niemu. Pisarz był bowiem założycielem opozycyjnego Białoruskiego Frontu Narodowego i ostro krytykował prezydenta Białorusi Aleksandra Łukaszenkę. Oskarżał go o "niszczenie narodu, jego narodowej świadomości, kultury i języka". Kilka tygodni przed śmiercią chory na raka Bykau wrócił do Mińska, chcąc umrzeć na rodzinnej ziemi.

W 1999 roku Bykau otrzymał od Borysa Jelcyna wysokie odznaczenie państwowe - Order Przyjaźni. Ponoć decyzja o jego przyznaniu zapadła 3 lata wcześniej, ale długo debatowano nad tym, gdzie należy pisarza udekorować – w Moskwie czy w ambasadzie rosyjskiej w Mińsku. Strona białoruska ostro oponowała przeciwko wręczeniu orderu.

Władze Białorusi, które zarzucały pisarzowi „nacjonalizm i rusofobię”, usiłowały też zapobiec publikacji zbioru jego opowiadań pt. „Ściana”. Do druku oddano go już w 1998 roku, ale w państwowym wydawnictwie „Literatura i Sztuka” zaginął rękopis i skład książki. Publikacji domagali się jednak czytelnicy, którzy do niezależnego wydawnictwa słali listy z deklaracjami gotowości finansowego wsparcia. Ostatecznie to właśnie z ich pieniędzy pokryto większość kosztów wydawniczych. Nakład wyniósł zaledwie 750 egzemplarzy.

studiował na Witebskiej Uczelni Artystycznej

"Trzecia rakieta" (1962), "Martwi nie czują bólu" (1965), "Doczekać do świtu" (1973).
Cykl partyzancki, poświęcony ydarzeniom na okupowanej Białorusi: Kruhlański most (1969)," Sotnikau" (1970), "Pójść i nie wrócić" (1979), "Znak nieszczęścia" (1982), "We mgle" (1987).

Utwory dotyczące tragicznego okresu kolektywizacji i stalinizmu na Białorusi: "Obława" (1989), "Słota" (1993).