Profesor Zin przez całe swoje zawodowe życie był rzecznikiem ochrony i konserwacji zabytków, przede wszystkim Krakowa, z którym łączyły go najsilniejsze więzi. Pracował m.in. jako główny architekt Pracowni Konserwacji Zabytków Krakowa (1958 - 1964), kierownik badań Staromiejskiego Zespołu Krakowa (1960-1975), przewodniczący Krakowskiej Komisji Konserwatorskiej (1970-1978) i prezes i wiceprezes Towarzystwa Miłośników Historii i Zabytków Krakowa. Był też twórcą i wieloletnim szefem Instytutu Historii Architektury i Konserwacji Zabytków Politechniki Krakowskiej (1970 - 1995) Kierował też reaktywowanym przez siebie Towarzystwem Opieki nad Zabytkami i przewodniczył Międzyresortowej Komisji ds. Rewaloryzacji Zabytkowych Zespołów Miejskich. W latach 1977-1981 piastował funkcję generalnego konserwatora zabytków w randze wiceministra kultury i sztuki. Wrocławianie pamiętają mu, że wywiózł wówczas z Wrocławia "Panoramę Racławicką, chcąc ją eksponować w Warszawie lub Racławicach. Z jego inicjatywy odnowiono wiele zabytków i zespołów architektonicznych, między innymi zamojską Starówkę, odtworzono odkryte piwnice w wieży ratuszowej w Krakowie i przebudowano organy w kaplicy na Jasnej Górze.

Ukończył w 1950 r. z wyróżnieniem studia na ówczesnych Wydziałach Politechnicznych Akademii Górniczej (Architektury, Inżynierii i Komunikacji). W takiej formie istniała bowiem wówczas Politechnika Krakowska, funkcjonująca po wojnie (do 1954 r.) ze względu na zniszczoną siedzibę w strukturach Akademii Górniczo-Hutniczej. Po ukończeniu studiów Wiktor Zin pracował na macierzystej uczelni, początkowo jako asystent, a potem jako adiunkt po obronionym dwa lata później, również z wyróżnieniem doktoracie. Od 1962 był dziekanem Wydziału Architektury tej uczelni. W 1967 został profesorem nadzwyczajnym, a w 1979 otrzymał tytuł profesora zwyczajnego. Pod koniec życia był też prorektorem Europejskiej Akademii Sztuk w Warszawie, kierował Katedrą Historii Sztuki i Kultury Wyższej Szkoły Informatyki i Zarządzania w Rzeszowie i wykładał na krakowskiej AGH.

Studia architektoniczne, tytuł profesora architektury

Autor wielu monografii i albumów poświęconych architekturze, m.in. "Piękno nie dostrzegane", "Opowieści o polskich kapliczkach" i "Piórkiem i węglem", popularność zdobył jako gospodarz cyklu programów telewizyjnych "Piórkiem i węglem".

Wiktor Zin jst autorem wielu projektów kościołów i wnętrz kościelnych, m.in. w kościele Zmartwychwstania Pańskiego w Krakowie, św. Jakuba w Sandomierzu, św. Wincentego a Paulo w Bydgoszczy, i autorem scenografii operowych. Wystawiał też prace na licznych wystawach indywidualnych.

* 1950 - dyplom z odznaczeniem ukończenia studiów architektonicznych
* 1952 - doktorat z odznaczeniem
* Doktoraty honoris causa: Uniwersytetu w Budapeszcie (1979) i Politechniki Krakowskiej (1998).
* europejska Nagrody von Herdera (1980).
* Krzyż Kawalerski,
* Krzyż Oficerski, Medal Edukacji Narodowej,
* Medal "Polonia Mater Nostraest",
* Medal Meksykańskiej Akademii Nauk,
* Honorowa Odznaka AK "Obrona ludności polskiej na Zamojszczyźnie",
* członkostwo w Meksykańskiej Akademii Architektury.