Początek działalności politycznej Żyrinowskiego przypada na pierwszy okres pierestrojki. Początkowo zwolennik Gorbaczowa, szybko staje się jego zagorzałym przeciwnikiem. W 1991 r. założył skrajnie nacjonalistyczną Liberalno-Demokratyczną Partię Rosji. W tym samym roku wystartował w wyborach prezydenckich i jako "człowiek znikąd" (tak określały go media) zajął trzecie miejsce po Jelcynie i Ryżkowie.
Jest znany z wielu ekstrawagancji zarówno w życiu prywatnym jak i politycznym.
Obserwatorzy rosyjskiej sceny politycznej uważają go za genialnego aktora, który grał już rolę patrioty, nacjonalisty, a nawet faszysty. Ich zdaniem Żyrynowski występuje w roli "przedwyborczego błazna" i poligonu doświadczalnego dla nowych pomysłów każdego rządu. Przed oficjalnym zgłoszeniem pomysłu, Żyrynowski głosi tę ideę - jeśli wzbudza ona sprzeciw Rosjan - rząd zapomina o niej, jeśli nie - zgłasza ją jako własną inicjatywę.

Po ukończeniu szkoły średniej Żyrinowski przyjechał do Moskwy i rozpoczął studia lingwistyczne w Instytucie Języków Wschodnich (włada tureckim, francuskim, angielskim i niemieckim). Zaocznie ukończył Wydziała Prawa na Uniwersytecie Moskiewskim. Pracował m.in. w Wyższej Szkole Związków Zawodowych i w dziale prawnym wydawnictwa "Mir".

Wydał 70 tomów dzieł zebranych pt. "Klasyka polityczna LDPR", bijąc na głowę nawet liczbę dzieł Lenina