W latach 30. pomagał ojcu w prowadzeniu drukarni, będąc jej współwłaścicielem. W czasie II wojny światowej przebywał w Warszawie - tuż przed wybuchem powstania warszawskiego przedostał się do Lublina. Od końca 1944 r. do kwietnia 1959 r. pełnił funkcję zastępcy dyrektora programowego do spraw artystycznych Polskiego Radia w Lublinie. W marcu 1945 r. został przeniesiony do Warszawy. W latach 40. i 50. prowadził cykliczną audycję w radiu "Odpowiedzi z różnych szuflad". W tym okresie rozpoczął tłumaczenia z języka angielskiego. W latach 1949-54 był redaktorem naczelnym wydawnictwa "Czytelnik". Przez wiele lat prowadził w "Życiu Warszawy" cykl niedzielnych felietonów. Współpracował także z "Nową Kulturą" i "Przeglądem Kulturalnym". W latach 1958-60 był korespondentem Polskiej Agencji Prasowej w Waszyngtonie.

W 2003 r. ukazała się książka Kopalińskiego pt. "Mój przyjaciel Idzi", uważana za bardzo osobistą. To zbiór felietonów pisanych od lat 50. do lat 70., które publikował w niedzielnym wydaniu "Życia Warszawy" i w "Polityce". Autor przedstawił w nich to, co go bawiło, zastanawiało, interesowało - pisał o samochodach, modzie, książkach, kolejkach, sposobach stosowania klaksonów przez kierowców etc.

Tłumaczył literaturę anglosaską (m.in. Sinclaira Lewisa), był autorem opracowań dzieł literatury klasycznej i współczesnej. Powszechnie znany jako autor fundamentalnych dzieł leksykograficznych i encyklopedycznych.

Kopaliński osobiście
Miał dwie żony. W 1936 r. ożenił się z Adelą Bartoszewicz (zm. 22 lutego 2007 r.), w marcu 2007 r. z Anną Mysłowską, tłumaczką literatury pięknej (m.in. książek Rachel Billington i J. M. Coetzee).

Władysław Kopaliński nie przepadał za wywiadami, stronił od radia i telewizji. "Mój przyjaciel Idzi" stworzył więc szczególną okazję zagłębienia się w prywatny świat najwybitniejszego polskiego leksykografa.

"Mąż zmarł w domu, takie było jego życzenie. Ale przez cały czas choroby był otoczony niezwykle staranną i serdeczną opieką prof. Andrzeja Borkowskiego i jego syna Tomasza Borkowskiego w Warszawskim Szpitalu Klinicznym Dzieciątka Jezus" - powiedziała po śmierci Kopalińskiego jego żona Anna.

Uczył się w gimnazjum realno-filozoficznym im. Michała Kreczmara w Warszawie. Studiował anglistykę na Uniwersytecie Warszawskim.

Jest autorem m.in.: "Słownika wyrazów obcych", "Słownika mitów i tradycji kultury", "Księgi cytatów z polskiej literatury pięknej od XIV do XX wieku", "Słownika symboli", "Słownika mitów i tradycji kultury", "Słownika przypomnień", "Encyklopedii drugiej płci", "Słownika wydarzeń, pojęć i legend XX wieku", "Słownika eponimów, czyli wyrazów odimiennych" oraz "Leksykonu słynnych wątków miłosnych".
Napisał również komedię "Baśka", którą wystawiono w warszawskim Teatrze Wojska Polskiego w 1954 r.

Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (1945), Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (1954). Laureat Nagrody kulturalnej "Solidarności", nagrody Warszawskiej Premiery Literackiej - Książka Roku (1985), Nagrody Nike Warszawska (1986) - za "Słownik mitów i tradycji kultury"; Nagrody Funduszu Literatury, nagrody Międzynarodowego Kuratorium Książki Dziecięcej IBBY, włoskiej nagrody European Prize "Pier Paolo Vergerio" (1988) - za "Opowieści o rzeczach powszednich"; Nagrody Edytorskiej Polskiego PEN Clubu (1991 - za całokształt twórczości), nagrody Ikara (1996).

Należał do Związku Literatów Polskich (1949-1983) i Stowarzyszenia Pisarzy Polskich (1989-2007).