PRL:

W 1968 roku wstąpił do Zrzeszenia Młodzieży Socjalistycznej, a w 1971 roku do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Był szefem ZMS na Uniwersytecie Warszawskim oraz sekretarzem uczelnianym PZPR.

W 1985 roku wycofał się z działalności naukowej i politycznej i przeprowadził się z Warszawy do Kalinówki Kościelnej. Do 1989 roku prowadził tam gospodarstwo rolne swoich teściów.

Powrót do polityki:

W 1989 roku wrócił do życia politycznego. Zdobył mandat posła Sejmu z ramienia PZPR, a później SLD (nie wstąpił do SdRP). W 1990 roku wystartował w wyborach prezydenckich - zajął w nich 4. miejsce z 9,2 proc. poparcia.

Minister sprawiedliwości:

W 1993 roku został ministrem sprawiedliwości w rządzie Waldemara Pawlaka i wicepremierem. Zainicjował akcję "czyste ręce" - antykorupcyjny program, w wyniku którego ujawniono nazwiska polityków na wysokich stanowiskach zasiadających jednocześnie w radach nadzorczych firm.

W 1995 roku, kiedy powstał rząd Józefa Oleksego, został wicemarszałkiem Sejmu.

Premier:

W 1996 roku po dymisji Józefa Oleksego oskarżanego o szpiegostwo na rzecz Rosji Cimoszewicz sam został premierem. Zasłynął głównie kontrowersyjną wypowiedzią w 1997 roku, kiedy Polskę nawiedziła wielka powódź: "to jest kolejny przypadek, kiedy potwierdza się, że trzeba być przezornym i trzeba się ubezpieczać, a ta prawda jest ciągle mało powszechna".

W wyborach w 1997 roku, które wygrał AWS (utworzył koalicję z Unią Wolności) Cimoszewicz zdobył po raz kolejny mandat posła z ramienia SLD.

Minister spraw zagranicznych:

Po zwycięskich dla SLD wyborach parlamentarnych w 2001 roku premier Leszek Miller powołał Włodzimierza Cimoszewicza na stanowisko ministra spraw zagranicznych. W kwietniu 2003 roku podpisał w Atenach Traktat o Przystąpieniu Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej. Cimoszewicz był ministrem spraw zagranicznych także w kolejnym rządzie - premiera Marka Belki. W styczniu 2005 roku zrezygnował z tego stanowiska zastępując Józefa Oleksego w fotelu marszałka Sejmu.

Kandydat na prezydenta:

W czerwcu 2005 ogłosił start w wyborach prezydenckich, mimo początkowych deklaracji, że wycofuje się z życia politycznego. Wystąpił jako kandydat niezależny, choć jest członkiem Sojuszu, a popiera go SLD, Unia Lewicy i Aleksander Kwaśniewski. We wrześniu zrezygnował z kandydowania po aferze z jego asystentką Anną Jarucką i podejrzeniach o niezgodne z prawem transakcje giełdowe.

Od 2006 pracuje jako wykładowca na Uniwersytecie w Białymstoku, gdzie zajmuje stanowisko kierownika Ośrodka Polityki Zagranicznej na Wydziale Prawa.
W wyborach parlamentarnych w 2007 kandydował do Senatu jako niezależny. Uzyskał mandat w okręgu białostockim jako jedyny kandydat niezależny liczbą 175 839 głosów.

Na początku lat osiemdziesiątych był na stypendium Fulbrighta na amerykańskim Uniwersytecie Columbia

W 1972 roku skończył studia na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego. Sześć lat później obronił doktorat. Był asystetem a później adiunktem w Zakładzie Organizacji Międzynarodowych Instytutu Prawa Międzynarodowego Uniwersytetu Warszawskiego