Działalność
Po Powstaniu Warszawskim został wywieziony wraz z matką do obozu pracy w Gross-Rosen w Rogoźnicy.
W 1976 roku, po protestach robotniczych w Radomiu i Ursusie, uczestniczył w organizowanej przez Komitet Obrony Robotników akcji pomocy represjonowanym. Od 1977 roku był członkiem Komitetu Samoobrony Społecznej - "KOR", prowadził Biuro Interwencyjne rejestrujące przypadki łamania praw człowieka i niosące ofiarom prześladowań. W 1979 roku zorganizował Komisję Helsińską, nadzorującą wprowadzanie w życie postanowień KBWE.
W latach 1980 - 1981 kierował Komisją Interwencji i Praworządności NSZZ "Solidarność", został wybrany do Prezydium NSZZ "Solidarność" Zarządu Regionu Mazowsze, a następnie do Komisji Krajowej.
W stanie wojennym ukrywał się, ponieważ był poszukiwany przez SB. W 1982 roku zorganizował podziemne Radio "Solidarność".
W sierpniu 1982 roku został aresztowany. Był sądzony w dwóch kolejnych procesach: twórców Radia "Solidarność" i KSS KOR. Siedział w więzieniu od 1982 do 1984 roku.
Po wyjściu z więzienia pracował w Instytucie Fizyki Uniwersytetu Jagiellońskiego jako redaktor "Acta Physica Polonica" oraz kierował reaktywowaną w podziemiu Komisją Interwencji i Praworządności NSZZ "Solidarność". W roku 1988 zorganizował nielegalną I Międzynarodową Konferencję Praw Człowieka w kościele w Nowej Hucie (kolejne konferencje odbyły się w 1990 roku w Leningradzie i w 1998 roku w Warszawie - wcześniej założył Fundację Obrony Praw Człowieka).
Był senatorem wszystkich kadencji izby wyższej parlamentu od momentu jej przywrócenia. W ostatnich wyborach parlamentarnych startował z listy Prawa i Sprawiedliwości.
28 listopada 2007 roku został wicemarszałkiem Senatu. Wcześniej, w głosowaniu na pierwszym posiedzeniu Senatu kandydatura Romaszewskiego przepadła z powodu sprzeciwu senatorów PO. W kolejnym głosowaniu, po obradach klubu senatorów PO, większość z nich poparła jednak Romaszewskiego.